خاكسترهاي بر باد رفته

سلام دوستان گلم

یواش یواش داره تولدم نزدیک میشه

اخی دارم میشم ۲۸ ساله

قافله عمر عجب میگذرد

انگار همین دیروز بود که داشتم به دبستان میرفتم و درس بابا اب داد. بابا نان دادرو یاد گرفتم

یاد اون روزها بخیر چه روزهای بودکاش میشد به دوران کودکی برمی گشتم

چون تا حالا نمیدونم دل کی ها رو شکوندم و اذیت کردم من دوست ندارم کسی از دست من

دلخور باشه!

از همین جا از تک تک عزیزانی که باعث ازردگی خاطر اونا شدم معذرت میخوام

خلاصه قدر لحظه لحظه عمرتونو بدونید

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386 ساعت 9:34 موضوع ياد نامه ها | خاكسترهميشگي

يک بوسه مي خوام يه بوسه جاودانه
يک بوسه از لبان تو، عاشقانه و مستانه
بوسه اي به رنگ باد
بوسه اي تا ابد جاودان در ياد
اي دريغا اين همه عاشقي کردم
اما هرگز نچشيدم طعم بوسه را در جان
من به اين ايمان دارم که عشق بي بوسه کامل نيست
مي رود او روزي اما بر لبت اثري از حس گرم بوسه هويدا نيست
من از کرده خود پشيمانم
پس از من بشنو اين سخن را
ببوس عاشقانه يارت را
ببوس عاشقانه عشقت را
به ياد مي آورم آخرين عشقم را
گفتگوي ميان ما چه دردناک و سوزان بود
هرگز ز خاطرم نخواهد رفت
از اين غرور کاذب، تا ابد مانده ام تنها
من به او گفتم:
من برفم
تو خورشيدي
اگر بوسه دهي من را آب مي شود جسمم مي رود ز دست جانم
بوسه تو داغ و گرم
بوسه من اما سرد و يخ بسته
يخ آب مي شود اما خورشيد يخ نمي بندد
پس تا ابد بدرود پس تا ابد خداحافظ
چون بوسه از لبان تو هستي ام را مي کند باطل

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386 ساعت 18:16 موضوع عاشقانه ها | خاكسترهميشگي

استادي درشروع کلاس درس ، ليواني پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببينند.بعد از شاگردان پرسيد: به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است ؟   شاگردان جواب دادند  50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم ........ استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ، نمي دانم دقيقا" وزنش چقدراست . اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي خواهد افتاد ؟ شاگردان گفتند : هيچ اتفاقي نمي افتد . استاد پرسيد :خوب ، اگر يک ساعت همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي مي افتد ؟ يکي از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد ميگيرد. حق با توست . حالا اگر يک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟ شاگرد ديگري جسارتا" گفت : دست تان بي حس مي شود . عضلات به شدت تحت فشار قرار ميگيرند و فلج مي شوند . و مطمئنا" کارتان به بيمارستان خواهد کشيد ....... و همه شاگردان خنديدند . استاد گفت : خيلي خوب است . ولي آيا در اين مدت وزن ليوان تغييرکرده است ؟ شاگردان جواب دادند : نه پس چه چيز باعث درد و فشار روي عضلات مي شود ؟ درعوض من چه بايد بکنم ؟ شاگردان گيج شدند . يکي از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد. استاد گفت : دقيقا" مشکلات زندگي هم مثل همين است .   اگر آنها را چند دقيقه در ذهن تان نگه داريد اشکالي ندارد . اگر مدت طولاني تري به آنها فکر کنيد ، به درد خواهند آمد . اگر بيشتر از آن نگه شان داريد ، فلج تان مي کنند و ديگر قادر به انجام کاري نخواهيد بود. فکرکردن به مشکلات زندگي مهم است . اما مهم تر آن است که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد. به اين ترتيب تحت فشار قرار نمي گيرند . هر روز صبح سرحال و قوي بيدار مي شويد و قادر خواهيد بود از عهده هرمسئله و چالشي که برايتان پيش مي آيد ، برآييد! پس همين الان ليوان هاتون رو زمين بذاريد.......... زندگي کن....

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386 ساعت 18:14 موضوع | خاكسترهميشگي

نوبتي هم که باشه ايندفعه نوبت ماست

قربون برم خدارو دنيا چقدر کوچيکه

مرز ديروز و امروز قد يه مو باريکه

چه خنده داره حالت دلم برات ميسوزه

برگشتي که چي بشه فکرکردي که ديروزه

 

اون روزي که ميرفتي اشکام چه ريزه ريزه

ببين حالا چه جوري اشکات داره ميريزه

بي تفاوت ميرفتي پيش تو ميشکستم

حالا تو ميشکني و بي تفاوت نشستم

 

اون روزي که روزت بود روزامو بد گرفتي

حرفات توي گوشم موند يادت مياد چي گفتي

صداي تق و توق استخونام شنيدي

اما با طعنه گفتي شتر ديدي نديدي

 

يادت مياد مي گفتي هرچي که بود بازي بود

طفلي دلم که حتي به بازي هم راضي بود

يادت مياد ميگفتي پير شدي و بريدي

حالا من اينو ميگم که خيلي دير رسيدي

 

من از تو ياد گرفتم ساده گذشتنا رو

يا آخرين کلامو نامه نوشتنامو

من از تو ياد گرفتم برم به يک بهانه

اونم بشه سکانس آخر عاشقانه

 

حالا برو از اينجا برو هرجا تونستي

دور شدي از خيالم تو خودت اينو خواستي

يه روز بهم ميگفتي عشقم خيال و روياست

نوبتي هم که باشه ايندفعه نوبت ماست

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386 ساعت 18:11 موضوع | خاكسترهميشگي

دوستان گلم میخوام امروز معنی سمبلیک گلها رو براتون بنویسم امیدوارم خوشتون بیاد و دوت داشته باشید. دوست دار همیشگی شما عزیزان سیاوش معني سمبليک گلها  گل رز * رز سرخ: عشق بي ريا-زيبايي-شجاعت-احترام-تبريك "دوستت دارم" * رز سفيد: پاكي-معصوميت-راز-سكوت-فروتني-احترام "عشق من به تو عميق و خالصانه است" * رز صورتي: قدرداني- "متشكرم" وقار-ستايش-همدلي-لطافت-شادكامي  "باورم كن" - "تو خيلي دوست داشتني هستي" * رز زرد: شادماني-رفاقت-شوق-حسادت-آغاز دوباره "فراموشم نكن" - "معذرت ميخواهم" * رز بنفش: عشق در نگاه اول. * رز نارنجي: اشتياق-شيفتگي-آرزو. * غنچه رز: نماد پاكي و زيبايي-جواني-عشق نوپا. * يك شاخه گل رز: سادگي-سپاسگزاري-عشق تازه. * يك شاخه گل رز سرخ: "دوستت دارم". *  رزسفيد عروس: عشق مبارك و فرخنده. * رز قرمز سير: سوگواري. * رز سياه: مرگ. * تركيبي از رز سفيد و سرخ: اتحاد-سازش * رز كاملا شكفته: "من متعهد به تو هستم"-"هنوز دوستت داردم" * دسته گل رز: قدرداني. * دسته گل رز كوچك: "من به ياد تو هستم"                          داوودي: حقيقت                                          "تو دوست فوق العاده اي هستي"                          نيلوفر آبي: حقيقت.                                                  نرگس: غرور - خود بيني.                         بنفشه: انديشه هاي ناگفته- سفر- "سفر بخير" -                                            پاكدامني-فروتني.                           سوسن سفيد: دوشيزگي - پاكي.                         اقاقيا: عشق پاك - عشق پنهاني.                                                بگونيا: هشدار.                         كاكتوس: پايداري - استقامت.                                                              - كامليا صورتي: "در آرزوي تو هستم"                                         - كامليا قرمز: "عشق تو همچون آتشي در قلب من است"                                         - كامليا سفيد: "تو در خور پرستشي"                        ميخك: شيفتگي - عشق زن - ستايش - "بله"                                              قاصدك: وفاداري - خوشبختي - صداقت                                             پيام آور عشق.                                      فراموشم نكن: خاطرات گذشته - عشق ناب.                       پيچك: عشق - صداقت - وفاداري.                       نسترن: آرزو - همدلي - "دوستم داشته باش".                        لادن: پيروزي - غلبه - فتح.                         لاله: عاشق تمام عيار - "باورم كن"                          اركيد: عشق - زيبايي.                          نرگس زرد: احترام - جوانمردي - " تا زماني كه تو در                                           كنار من هستي خورشيد بر من خواهد تابيد"                          اطلسي: شرم - ازدواج فرخنده.                                              پامچال: "بدون تو قادر به زندگي كردن نميباشم"                         ياسمن: شادي - شيريني - دلپذيري - وقار.                         رزماري: يادآوري - خاطرات - يادگاري.                         آلاله: پروت - زرق و برق.                                                آفتاب گردان: ستايش - غرور - پرستش.                                              مريم: لذت.                                             گلايل: ستايش - صداقت - "به من فرصت بده"                          زنبق: اندوه - تاسف.                                                 آنتوريوم: عاشق.                         مرغ بهشتي: شكوه - عظمت.

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386 ساعت 18:7 موضوع | خاكسترهميشگي

چه اشتباهي کردم که اسمت رو آوردم خوبيش اينه که لااقل واست قسم نخوردم راستي چه عالمي بود اگه بدا نبودن جدا ميشيم ما از هم چون خيليا حسودن ديشب تا صبح نشستم زير نگاه مهتاب تو خيلي خوبي اما فقط تو عالم خواب عکسا و هديه هاتم ميدم به به واسته  تا که به خير و خوشي تموم شه اين رابطه حرفاي عاشقونه همش ماله قديمه مثل همون حرفا که ماها بهم زديمه هر وعده اي که دادي به هر کسي عمل کن غصه هاشو يه جوري با مهربوني حل کن نذار که عشقت واسش مشکلو دردسر شه نذار که از دست تو راهي يه سفر شه چه وقتايي تلف شد با تو سر قرارا تکليفا روشن ميشه هميشه تو بهارا گناه تو همين بود نداشتن صداقت  اما گناه من بود نکردن خيانت سفيديه نگاهت نابه شبيه برفه آب ميشه زود و فقط به قيمت يه حرفه ديکه خدا نگهدار لحضه هاي قيمتي  منو ببخش عزيزم هرکي داره قسمتي دنيا  رو هم اگه بدي دلم ازت صاف نميشه دلي که بشکنه و کدر شه ديگه شفاف نميشه نه ديگه دوست دارم محاله باورم بشه اسم تو محاله ديگه تو دلم جا بشه حيف اون بتي که از تو براي خودم ساخته بودم من مقصر نبودم چون تو رو نشناخته بودم اصل مطلب اينه که برو پي کاره خودت لعنت به تو و اون روز تولدت
حيف لحظه هاي خوبي که براي تو گذاشتم حيف غصه اي که خوردم چون ازت خبر نداشتم حيف اون روزا که کلي ناز چشماتو کشيدم حيف شوقي که تو گفتي داره اما من نديدم حيف حرفاي قشنگي که براي تو نوشتم حيف رويام که واسه تو از قشنگي هاش گذشتم حيف شبهام که نشستم با خيالت زير مهتاب حيف وقتي که تلف شد واسه ديدن تو توي خواب حيف باوفايي من حيف عشقو اعتمادم حيف اون دسته گلي که توي پاييز به تو دادم حيف فرصت هاي نقره ام حيف عمرم و دقيقه ام حيف هر چي که به تو گفتم  راس راسي حيف سليقه ام حيف اشکايي که ريختم واسه تو دم سپيده حيف احساس طلاييم  حيف اين عشق و عقيده  حيف شاديم توي روزي که ميگن تولدت بود حيف عاشقيم که گفتي اولش کار خودت بود حيف اون همه قسم ها که به اسم تو نخوردم حيف نازي که کشيدم چون که طاقت نياوردم حيف  اون کسي که دائم عاشقم بود توي رويا حيف که تو از راه رسيدي اونو دادمش به دريا حيف چيزي که ندارم حيف ذوقي که نکردي حيف گرماي دستم که سپردمش به سردي حيف قلبم که يه روزي دادمش دستت امانت حيف اعتماد اون روز حيف واژه خيانت حيف اون شبي که گفتم پيش تو کمه ستاره حيف اون حرفا که گفتي گفتم اشکالي نداره حيف چشم هايي که گفتم به تو با لباي خندون حيف آرزوي ديدار با تو بودن زير بارون حيف هر چي که سپردم  حيف هر چي که نبودي حيف تکليفم بيا روشنش کن تو به زودي
 
ما که رفتيم ولي يادت باشه ديونه بوديم واسه تو يه عمر اسير تو کنج اين خونه بوديم ما که رفتيم تو بمون  با هر کي که دوسش داري با اوني که پنهوني سر روي شونش ميذاري ما که رفتيم ولي اين رسم وفاداري نبود قصه ي چشماي تو واسه ي ما تکراري نبود ما که رفتيم حالا تو ميموني و عشق جديد ميدونم چند روز ديگه ميشنوم جدا شديد ما که رفتيم ولي مزد دستاي ما اين نبود دل ما لايق اينکه بندازي زمين نبود ما که رفتيم وليکن قدرتو دونسته بوديم  بيشتر خواسته بوديم ولي نتونسته بوديم ما که رفتيم تو برو دل بده دست ديگري به قول حافظ ما هم داريم يه  يار سفري ما که رفتيم تو بشين زير نگاه عاشقش آرزوم اينه فقط تلف نشه دقايقش ما که رفتيم تو برو دنباله طالع خودت ببينم که ساله ديگه کي مياد تولدت ما که رفتيم تو بمون با اون که از راه اومده اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده ما که رفتيم دل نديم ديگه دل به عشق کاغذي لاقل ميومدي پيشم واسه خدافظي

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386 ساعت 16:59 موضوع | خاكسترهميشگي

كشف حقيقت

حقيقت در مكانهاي يافت ميشود كه دور از انتظار است.در ميخانه اي مرد مستي از آنچه به عنوان

حقيقت ميشناخت دفاع ميكرد.

مرد مست ديگري در جواب گفت :باور داشتن پيش از حقيقت به دست مي آيد.

مرد ليوان آبجو را بلا گرفت و گفت:من اعتقاد دارم اگر اين ليوان را به زمين بندازم ميشكند

براي دانستن اين كار بايد ليوان را رها كنم.

با وجود عدم رضايت ميخانه چي حقيقت آشكار

 

نوشته شده توسط بهزاد در دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386 ساعت 2:37 موضوع | خاكسترهميشگي

 

 

 

من دلم مي خواهد
    خانه اي داشته باشم پر دوست
         کنج هر ديوارش
            دوستهايم بنشينند آرام
                گل بگو گل بشنو
                     هرکسي مي خواهد
                         وارد خانهء پر عشق و صفاي من گردد
                      يک سبد بوي گل سرخ
                   به من هديه کند
              شرط وارد گشتن
          شست و شوي دلهاست
      شرط آن داشتن
يک دل بي رنگ و رياست
   بر درش برگ گلي مي کوبم
      روي آن با قلم سبز بهار
           مي نويسم اي يار
                خانهء ما اينجاست
                     تا که سهراب نپرسد دگر
                        خانهء دوست کجاست؟

يه شب... يه دل تنگ... يه ياد كهنه... يه يار قديمي...

ديشب وقتي كه صداتُ پس از ماهها از پشت سيمهاي تلفن شنيدم به سختي تونستم تشخيص بدم كه خودتي...

داره باورم ميشه كه از يادم ميري بيرون... از خاطراتم... چه قدر ازم دور شدي... و چه قدر غريبه... همون غريبه آشناي من كه يه روزي از 100 فرسخي مي شناختمت... اما حالا صداتم  با من بيگانه است...

ديشب وقتي چشمهام رو روي هم گذاشتم تصوير تو در ذهنم نقش بست اما تار بود.... درست نميديدم...

ديشب دلم برات تنگ شده بود... دلم هميشه برات تنگه... از اولشم تنگ بود حتي وقتي كه كنارم بودي و دستات تو دستم بود....

هميشه ازم دور بودي.... هميشه....

ديشب گوشه چشمام به يادت تر شد....

ديشب دلم يه سوزش عجيبي داشت...

ديشب دلم هوات كرده بود....

ديشب...

اما تو نبودي.... تو  كنارم نبودي... حتي توي خيالم هم درست نمي ديدمت..

ديشب شب بدي بود...

واسه بار آخر همه خاطراتتِ‌ُِ مرور كردم... مثل يه فيلم... خيلي سريع... بعضي جاهاش هم stop مي كردم و به چشمات خيره مي شدم...( آخ كه چه قدر دلم هواي چشمات كرده )

اما بالاخره تموم شد...وقتي خوب به همشون فكر كردم.... يه تصميم جديد گرفتم...

يه قلم... يه كاغذ... يه جفت چشم باروني... و يه پنجرة بارون خورده...

نوشتم... نوشتم... از تو ... از يادت... از دوست دارم ها... از چشمات... از دلتنگي هام ... از رفتنت... از نبودنت و در آخر اينكه.....

 هنوزم دوست دارم اي عشق ديرينة من

يه پاكت نامه... يه عكس يادگاري... يه دل شكسته... يه دست لباس...

راه افتادم و رفتم... رفتم و رفتم تا به مقصد رسيدم... يه گوشه خالي... كنار يه قبرستون ... يه قبر خالي... بي نام و نشون...نامه ات بوسيدم و گذاشتم تو قبر خالي... بعد هم عكست رو گذاشتم روش... بعد هم خاك ريختم... خاك ... خاك... خاك

يه قبر... يه شمع... يه شاخه گل... يه دل تنگ...

حالا ديگه جات مشخصِ ... حالا ديگه لازم نيست دنبالت بگردم... از اين به بعد ميام اين جا... هر وقت دلم گرفت... هر وقت دلم هواتُ كرد... هر وقت خواستم بيام پيشت ميام اينجا... ديگه لازم نيست تو خيابونا دنبالت بگردم... تو كوچه ها... تو خاطرات... ديگه منتظر برگشتنت نمي مونم... ديگه منتظر تلفنت نيستم... آخه ديگه مطمئنم كه تو مردي و جات هم گوشه يه قبرستون بي نام و نشونه...

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در دوشنبه دهم اردیبهشت 1386 ساعت 15:24 موضوع ياد نامه ها | خاكسترهميشگي

                          كاش رؤياهامان روزي حقيقت مي شدند

                        تنگناي سينه هامان دشت محبت مي شدند

                         سادگي,مهرووفا قانون انسان بودن است

                         كاش قانون هايمان يكدم رعايت مي شدند   

به كجا بايد رفت ..... زير احساس شقايق .. يا كنار رودي ... پر ز ياد سوسن ......نظري بايد كرد ... نوك قلاب محبت باقيست ... ماهي من تشنه آب زلال است زلال ..... شايد از دوست برايت گفتم .... گلي خوشبو ... ز گلستان خدا ... از شما ميپرسم ... خانه دوست كجاست ... پشت .. ان كومه سبز ...يا كه در آخر راه......

 

هنو...... از خدا ميپرسم ... كي مياد ان دوست ... در يكي از آن ايام .. در كنار جمعه ... با ردائي پر ز احساس خدائي ...پر ز عطر ياس .... ياس از بوي مادر آكنده .... من هنوز منتظرم . منتظر دوست

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه هشتم اردیبهشت 1386 ساعت 16:16 موضوع | خاكسترهميشگي

امشب از آسمان ديدهء تو روي شعرم ستاره مي بارد در زمستان دشت کاغذ ها پنجه هايم جرقه مي کارد شعر ديوانهء تب آلودم شرمگين از شيار خواهش ها پيکرش را دوباره مي سوزد عطش جاودان آتش ها آري آغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست از سياهي چرا هراسيدن شب پر از قطره هاي الماس است آنچه از شب به جاي مي ماند عطر خواب آور گل ياس است آه بگذار گم شوم در تو کسي نيابد دگر نشانهء من روح سوزان و آه مرطوب بوزد بر تن ترانهء من آه بگذار زين دريچهء باز خفته بر بال گرم رؤياها همره روزها سفر گيرم بگريزم ز مرز دنياها داني از زندگي چه مي خواهم من تو باشم ... تو ... پاي تا سر تو زندگي گر هزار باره بود بار ديگر تو ... بار ديگر تو آنچه در من نهفته دريايي است کي توان نهفتنم باشد با تو زين سهمگين طوفان کاش ياراي گفتنم باشد بس که لبريزم از تو مي خواهم بروم در ميان صحراها سر بسايم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج درياها آري آغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه هشتم اردیبهشت 1386 ساعت 16:12 موضوع | خاكسترهميشگي

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه هشتم اردیبهشت 1386 ساعت 16:9 موضوع | خاكسترهميشگي

 

 

اگه تا روز قيامت

داشتنت نباشه قسمت

چشم به راه تو مي مونم

با دلي پر از صداقت

اگه با اشکاي گرمم

دل سنگ برام بسوزه

اگه جسم من بپوسه

بعد دنياي دو روزه

اگه نقش قصه ها شي

مه روي قله ها شي

بري و از من جدا شي

اگه باشي يا نباشي

من فقط عاشقت هستم

مرهمي رو قلب خستم

اين تويي که مي پرستم

سرسپرده ي تو هستم

اگه جاي تو به اين دل

همه دنيا رو ببخشن

ميگذرم از هرچه دارم

اگه باشي عاشق من

اگه زنجير به پاهام

اگه قفل و اگه صدبند

مي رسم هرجا که هستي

به تو و عشق تو سوگند

اگه باشي تاجي بر سر

يا که از ذره يي کمتر

دل

هرچه هستي هرکه هستي

من فقط عاشقت هستم

مرهمي رو قلب خستم

اين تويي که مي پرستم

تو بتي من بت پرستم

             عشق من...........

 من داغ تو داره

تا ابد تا روز  اخر

اگه با يک قلب تبدار

بشم از عشق تو بيمار

يا وجود عاشقم رو

ببرن تا چوبه ي دار

اگه زندگيم فناشه

طعمه ي خشم خداشه

يا که در حسرت عشقت

روحم از بدن جداشه

اگه قلبم و شکستي

رفتي و از من گسستي

مهربون يا خودپرستي

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه هشتم اردیبهشت 1386 ساعت 15:35 موضوع | خاكسترهميشگي

 نه از خاکم

نه از بادم

 نه در بندم

 نه آزادم

 نه من ليلاترين مجنون

 نه شيرينم

نه فرهادم 

 نه از آتش

نه از برگم

 نه از کوهم

 نه از سنگم

 فقط مثل تو مسکينم

 فقط مثل تو دلتنگم

 فقط مثل تو عاشقم

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه هشتم اردیبهشت 1386 ساعت 15:30 موضوع | خاكسترهميشگي

همه هستي من آيه تاريكيست
كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد
زندگي شايد
ريسمانيست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد
زندگي شايد طفلي است كه از مدرسه بر ميگردد
زندگي شايد افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتناك دو همآغوشي
يا عبور گيج رهگذري باشد
كه كلاه از سر بر ميدارد
و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد صبح بخير
زندگي شايد آن لحظه مسدوديست
كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد
و در اين حسي است
كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت
در اتاقي كه به اندازه يك تنهاييست
دل من
كه به اندازه يك عشقست
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناري ها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه ...
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من
آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد
دستهايت را دوست ميدارم
دستهايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد مي دانم مي دانم مي دانم
و پرستو ها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت

گوشواري به دو گوشم مي آويزم
از دو گيلاس سرخ همزاد
و به ناخن هايم برگ گل كوكب مي چسبانم
كوچه اي هست كه در آنجا
پسراني كه به من عاشق بودند هنوز
با همان موهاي درهم و گردن هاي باريك و پاهاي لاغر
به تبسم معصوم دختركي مي انديشند كه يك شب او